Zaburzenie dwubiegunowe

Zaburzenie dwubiegunowe

Ten artykuł jest przeznaczony dla Medyczni profesjonaliści

Profesjonalne artykuły referencyjne są przeznaczone dla pracowników służby zdrowia. Są one pisane przez brytyjskich lekarzy i oparte na dowodach naukowych, brytyjskich i europejskich wytycznych. Możesz znaleźć Zaburzenie dwubiegunowe artykuł bardziej przydatny lub jeden z naszych innych artykuły zdrowotne.

Zaburzenie dwubiegunowe

  • Rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej
  • Epidemiologia
  • Prezentacja
  • Diagnoza
  • Kurs kliniczny
  • Diagnostyka różnicowa
  • Zarządzanie
  • Inne zabiegi
  • Monitorowanie pacjentów
  • Mania w specjalnych grupach
  • Rokowanie
Ten artykuł odnosi się do Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, wydanie 10 (ICD-10), który jest oficjalnym systemem klasyfikacji dla pracowników służby zdrowia psychicznego pracujących w praktyce klinicznej NHS. Literatura czasami odnosi się do systemu klasyfikacji Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), który - choć stosowany w praktyce klinicznej w USA - jest głównie wykorzystywany do celów badawczych gdzie indziej.

Choroba afektywna dwubiegunowa jest przewlekłą chorobą epizodyczną związaną z zaburzeniami zachowania. Nazywano to depresją maniakalną. Charakteryzuje się epizodami manii (lub hipomanii) i depresji. Albo jedno może wystąpić jako pierwsze, a drugie może być bardziej dominujące niż inne, ale wszystkie przypadki manii mogą doprowadzić do depresji.

Rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej

W latach sześćdziesiątych psychozę maniakalno-depresyjną podzielono na depresję jednobiegunową (pacjenci z depresją), manię jednobiegunową (pacjenci głównie z manią) i chorobę dwubiegunową (pacjenci z depresją i manią). Zostało to zastąpione głównie przez podział na zaburzenia dwubiegunowe typu I i II.[1]

  • Bipolar I: ten typ przedstawia epizody maniakalne (najczęściej przeplatane epizodami dużej depresji). Epizody maniakalne są ciężkie i prowadzą do upośledzenia funkcjonowania i częstych przyjęć do szpitala.
  • Dwubiegunowy II: pacjenci nie spełniają kryteriów pełnej manii i są określani jako hipomaniacy. Hipomania w porównaniu z manią nie ma objawów psychotycznych i powoduje mniejszą dysfunkcję. Ten typ jest często przeplatany epizodami depresyjnymi.

Dalsze szczegóły dotyczące sposobu, w jaki dwa podtypy odnoszą się do obecnych systemów diagnostycznych, można znaleźć w sekcji Diagnoza.

Ważne jest, aby pamiętać, że diagnozy choroby afektywnej dwubiegunowej nie należy podejmować, jeśli uważa się, że objawy wynikają ze spożycia narkotyków lub odstawienia leku.[2]

Epidemiologia

  • Dostępne są ograniczone informacje, ale badania międzynarodowe sugerują, że wskaźnik występowania choroby afektywnej dwubiegunowej przez całe życie wynosi 2,4%.[3]
  • Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii sugeruje, że od 3,3% do 21,6% pacjentów z podstawowej opieki zdrowotnej z depresją jednobiegunową może mieć niezdiagnozowaną chorobę dwubiegunową.[4]
  • Wskaźniki życia w chorobie dwubiegunowej I są wyższe u mężczyzn, podczas gdy częstość występowania choroby dwubiegunowej II jest wyższa u kobiet.[3]
  • Krewni osób z chorobą afektywną dwubiegunową są od pięciu do dziesięciu razy bardziej narażeni na zaburzenia afektywne dwubiegunowe.[5]
  • Niepokój i nadużywanie substancji są powszechnymi warunkami towarzyszącymi.

Prezentacja[5]

Faza maniakalna

Mania charakteryzuje się podwyższonym nastrojem i wzrostem ilości i szybkości aktywności fizycznej i umysłowej. Samoistne poglądy i pomysły są bardzo przesadzone. Niektórzy pacjenci mogą być nadmiernie szczęśliwi, podczas gdy inni mogą być rozdrażnieni i łatwo rozgniewani.

Podczas fazy maniakalnej
Mogą być obecne następujące:

  • Wspaniałe pomysły.
  • Presja mowy.
  • Nadmierne ilości energii.
  • Wyścigi myśli i ucieczki pomysłów.
  • Nadaktywność.
  • Potrzebuję małego snu lub zmienionego snu.
  • Łatwo rozproszony - rozpoczęcie wielu czynności i pozostawienie ich niedokończonych.
  • Jasne ubrania lub zaniedbane.
  • Zwiększony apetyt.
  • Odhamowanie seksualne.
  • Lekkomyślność z pieniędzmi.

W ciężkich przypadkach mogą występować wielkie urojenia (np. Przekonanie, że są światowymi przywódcami lub monarchami), halucynacje słuchowe, urojenia prześladowań i brak wglądu. Brak wglądu jest bardzo niebezpieczny, ponieważ pacjenci nie są w stanie dostrzec potrzeby zmiany zachowania.

Faza hipomanii

Hypomania jest mniejszym stopniem manii z utrzymującym się łagodnym podwyższeniem nastroju i zwiększoną aktywnością i energią, ale bez halucynacji i urojeń. Nie ma również znaczącego wpływu na zdolność funkcjonalną.[2]

Faza depresyjna

W fazie depresyjnej pacjenci doświadczają niskiego nastroju ze zmniejszoną energią. Pacjenci nie mają radości z codziennych czynności i mają negatywne myśli. Brakuje im wyrazu twarzy i mają słaby kontakt wzrokowy i mogą być zapłakane i zaniedbane. Niski nastrój jest gorszy rano i jest niewspółmierny do okoliczności. Mogą istnieć uczucie rozpaczy, niskie poczucie własnej wartości i poczucie winy, za które nie ma wyraźnego powodu. Może wystąpić utrata masy ciała, zmniejszony apetyt, zmieniony wzorzec snu z wczesnym porannym budzeniem i utrata libido.

W ciężkich przypadkach mogą występować urojenia dotyczące prześladowań lub chorób lub zbliżającej się śmierci. Pacjenci mogą źle się czuć przez samo zaniedbanie - np. Nie jedząc ani nie pijąc.

Funkcjonowanie psychospołeczne

Choroba afektywna dwubiegunowa może mieć szkodliwy wpływ na funkcjonowanie psychospołeczne. Ważne jest, aby zapytać konkretnie o trudności w związku i trudności w pracy.[6]

Komentarze redaktora klinicznego (wrzesień 2017)
Dr Hayley Willacy niedawno przeczytała interesujący artykuł w języku francuskim, dotyczący związku zaburzeń objadania się z chorobą afektywną dwubiegunową[7]. W badaniu oceniano 145 osób z chorobą afektywną dwubiegunową na obecność zachowania objadania się (BE). Wyniki pokazały, że 18,6% analizowanych osób spełniało kryteria zachowania BE, z czego 74% stanowiły kobiety. Ludzie ci mieli wyższy poziom lęku i reaktywności emocjonalnej.

Diagnoza[1]

ICD-10 wymaga co najmniej dwóch epizodów, w których nastrój osoby i poziomy aktywności są znacząco zaburzone (z których jeden musi być manią lub hipomanią).[8]Dla porównania DSM-5 wymaga tylko jednego epizodu manii bez depresji lub jednego epizodu hipomanii z pojedynczym epizodem dużej depresji i dzieli zaburzenie dwubiegunowe na typy I i II. ICD-10 dalej dzieli zaburzenie dwubiegunowe na:

  • Obecnie hipomaniakalny
  • Obecnie maniakalny
  • Obecnie w depresji
  • Mieszane zaburzenie
  • W remisji

Trzy z następujących objawów potwierdzają manię:

  • Wspaniałość / zawyżona samoocena.
  • Zmniejszona potrzeba snu.
  • Presja mowy.
  • Lot pomysłów (gwałtowne myśli i częste zmiany ich myśli).
  • Rozpraszalność.
  • Pobudzenie psychomotoryczne.
  • Nadmierne zaangażowanie w przyjemne działania bez zastanawiania się nad konsekwencjami (np. Spree wydatków powodujących nadmierne zadłużenie).

Mogą również występować objawy psychotyczne - np. Urojenia i halucynacje. Epizod maniakalny jest mieszany, jeśli występują powiązane objawy depresyjne.

Dorosłych prezentujących się w podstawowej opiece zdrowotnej z depresją należy pytać o poprzednie okresy nadaktywności lub odhamowane zachowania. Jeśli nadaktywność lub odhamowane zachowanie trwały cztery dni lub dłużej, należy rozważyć skierowanie na specjalistyczną ocenę zdrowia psychicznego.

Kurs kliniczny

  • Częstotliwość i czas trwania epizodów są zmienne.
  • Objawy manii (lub hipomanii) i obecność objawów depresyjnych mogą się zmieniać z dnia na dzień, a także w ciągu dnia.
  • Między epizodami pacjenci mogą prowadzić normalne życie zawodowe i normalny tryb życia.
  • 10-20% ma szybki cykl - definiowane jako cztery lub więcej cykli depresji i manii w ciągu roku, bez żadnych bezobjawowych epizodów.[2, 9]

Ocena kliniczna pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową[1]

Szczegółowa historia epizodu - objawy, obecność halucynacji lub urojeń, historia oboczna, jeśli pacjent wyrazi na to zgodę:
  • Jakiekolwiek poprzednie epizody manii lub depresji.
  • Jakieś myśli samobójcze lub mordercze.
  • Każde zaniedbanie siebie.
  • Historia rodzinna.
  • Nadużywanie substancji, palenie tytoniu i spożycie alkoholu.
  • Ogólne zdrowie fizyczne.
Dostępne są skale samooceny - np. Kwestionariusz zaburzeń nastroju.Stwierdzono, że są one użyteczne w badaniach przesiewowych, chociaż ich opłacalność w rutynowej praktyce klinicznej została zakwestionowana.[10]Kwestionariusze te nie zostały zatwierdzone do stosowania u dzieci i młodzieży.

Diagnostyka różnicowa[4]

  • Nadczynność tarczycy lub niedoczynność tarczycy.
  • Jadłowstręt psychiczny.
  • Zdarzenie naczyniowo-mózgowe.
  • Demencja.
  • Inne zaburzenia psychiczne - np. Schizofrenia, zaburzenie schizoafektywne, cyklotymia.
  • Leki - np. Steroidy, izoniazyd, L-dopa, aminy sympatykomimetyczne.
  • Przewlekłą chorobę nerek.
  • Ostre odstawienie narkotyków lub spożycie nielegalnych narkotyków.
  • Obrażenia mózgu - np. Nowotwór, zawały.

Zarządzanie[1]

Podstawą udanego planu zarządzania jest rozwój dobrych relacji i zaufania do pacjenta i jego opiekunów. Pacjenci wymagają informacji edukacyjnych dotyczących strategii diagnozowania i zarządzania. Dostępne mogą być wspólne protokoły opieki, a pacjenci powinni mieć dostęp do społecznościowych zespołów ds. Zdrowia psychicznego.

W podstawowej opiece medycznej rolą klinicysty jest utrzymywanie stałych relacji z osobą i jej rodziną / opiekunami, pomaganie im w przestrzeganiu planów opieki opracowanych w opiece wtórnej, w razie potrzeby wprowadzanie planów kryzysowych i monitorowanie leczenia.

W przypadku pacjentów z depresją lekarze podstawowej opieki zdrowotnej powinni rozważyć skierowanie do Zespołu Zdrowia Psychicznego w następujących okolicznościach:

  • Ciężka depresja.
  • Pacjent uznał niebezpieczeństwo za siebie lub innych.
  • Słaba lub częściowa odpowiedź na leczenie.
  • Znaczny spadek funkcji.
  • Depresja związana z okresem nadmiernej aktywności lub odhamowanym zachowaniem trwającym dłużej niż cztery dni.
  • Słabe przestrzeganie zaleceń dotyczących leczenia.
  • Nietolerancja na leki.
  • Wspólne nadużycie alkoholu lub narkotyków.
  • Planowanie zaprzestania przyjmowania leków po okresie stabilności.
  • Choroba afektywna dwubiegunowa w ciąży lub jeśli kobieta planuje ciążę.

Większość dowodów na leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej dotyczy głównie zaburzenia dwubiegunowego typu I i nie można go łatwo ekstrapolować na zaburzenie dwubiegunowe typu II.

Metody niefarmakologiczne

  • Edukacja dotycząca diagnozy, leczenia i skutków ubocznych.
  • Dobra komunikacja.
  • Grupy samopomocy.
  • Grupy wsparcia.
  • Samokontrola objawów, skutków ubocznych i czynników wyzwalających.
  • Strategie radzenia sobie.
  • Terapia psychologiczna.
  • Zachęcanie do zaangażowania w działania uspokajające.
  • Wsparcie telefoniczne.

Okazało się, że terapie psychologiczne są korzystne - np. Terapia poznawczo-behawioralna, która pomaga zidentyfikować czynniki wyzwalające i jak ich uniknąć. Inne terapie, które mogą pomóc obejmują poznawczą terapię interpersonalną i terapię par behawioralnych.

Zarządzanie farmakologiczne

Pacjenci, u których wystąpił ostry epizod, powinni być obserwowani raz w tygodniu przez sześć tygodni, a następnie co cztery tygodnie przez pierwsze trzy miesiące.

Zarządzanie pierwszym epizodem maniakalnym

  • Epizody maniakalne wymagają pilnej kontroli, a pacjenci mogą być agresywni. Współpracuj z konsultantem psychiatrą - zawsze rozważaj przyjęcie do szpitala (ponieważ zazwyczaj utracono wgląd) i ewaluację wszelkich pomysłów samobójczych.
  • Celem leczenia jest szybkie zmniejszenie objawów i zapewnienie bezpieczeństwa pacjentowi i innym. Jeśli pacjent jest agresywny lub stanowi zagrożenie dla siebie lub innych osób, należy niezwłocznie skierować się do oceny psychiatrycznej i rozważyć zastosowanie Ustawy o zdrowiu psychicznym (MHA), jeśli nie chcą zostać przyjęci dobrowolnie.
  • Spróbuj przekonać pacjentów do dobrowolnej terapii doustnej. W A&E terapię można przeprowadzić pod przymusem zgodnie z prawem powszechnym, jeśli uzna się, że nie zrobienie tego może zaszkodzić pacjentowi lub innym.[11]
  • Jeśli potrzebna jest ostra kontrola, należy użyć jednego lub więcej leków omówionych poniżej. Używaj preparatów doustnych zamiast domięśniowych (IM), ponieważ absorpcja jest różna i dlatego trudno jest określić odpowiedź. Może być potrzebna szybka uspokojenie (podawanie leków uspokajających pozajelitowo) - pamiętaj, że jeśli pacjent odmówi, możesz potrzebować albo stosowania prawa powszechnego (zezwala na leczenie w nagłych przypadkach), albo skorzystać z MHA. Upewnij się, że okoliczności są dobrze udokumentowane, w tym czy zastosowano MHA lub wspólne prawo.

Poniżej przedstawiono podsumowanie aktualnych wskazówek dotyczących postępowania w chorobie afektywnej dwubiegunowej:[1]


Leczenie kolejnego ostrego epizodu maniakalnego

  • Jeśli pacjenci już przyjmują lek przeciwpsychotyczny i rozwiną kolejny epizod maniakalny, wówczas należy zwiększyć dawkę leku przeciwpsychotycznego do maksymalnej dawki licencjonowanej lub zwiększyć ją do maksymalnej tolerowanej dawki. Powszechnie stosowanymi lekami są haloperidol, olanzapina, kwetiapina i rysperydon. Jeśli jeden lek przeciwpsychotyczny jest nieskuteczny, warto zmienić go na inny.
  • Jeśli drugi lek przeciwpsychotyczny jest nieskuteczny przy maksymalnej dopuszczonej lub tolerowanej dawce, należy rozważyć dodanie litu. Jeśli lit jest niewłaściwy (np. Pacjent odmawia regularnego monitorowania), należy rozważyć dodanie walproinianu.
  • Walproinianu nie należy rutynowo stosować u kobiet w wieku rozrodczym, a jeśli jest stosowany, pacjentom należy doradzić alternatywne formy antykoncepcji.
  • Jeśli pacjent z hipomanią lub manią przyjmuje lek przeciwpsychotyczny z lekiem przeciwdepresyjnym, należy odstawić lek przeciwdepresyjny.
  • Jeśli pacjenci mają kolejny epizod maniakalny na licie, należy sprawdzić poziom i, jeśli to możliwe, zwiększyć dawkę lub dodać lek przeciwpsychotyczny.
  • Jeśli pacjent przyjmuje walproinian, dawkę należy zwiększyć do czasu ustąpienia objawów lub działań niepożądanych zapobiegających dalszemu wzrostowi, w którym to przypadku należy dodać lek przeciwpsychotyczny (np. Olanzapinę, kwetiapinę lub rysperydon).

Rzadko wymagana jest szybka uspokojenie pacjentów z manią. Można to osiągnąć za pomocą leków przeciwpsychotycznych, benzodiazepin lub leków przeciwhistaminowych podawanych doustnie, IM lub, w wyjątkowych okolicznościach, dożylnie (IV).[12]Jednak metody te nie zapewniają długoterminowego rozwiązania. Zobacz oddzielny artykuł o szybkim uspokojeniu.

Leczenie ostrego epizodu depresyjnego

  • Lekarze podstawowej opieki zdrowotnej powinni rozważyć skierowanie do Zespołu ds. Zdrowia Psychicznego, ponieważ większość leczenia jest najlepiej inicjowana w opiece wtórnej.
  • Należy dokonać oceny ryzyka myśli samobójczych. Jeśli uzna się, że obowiązkowe przyjęcie do szpitala leży w interesie pacjenta, może być konieczne odwołanie się do MHA lub wspólnego prawa. Więcej informacji można znaleźć w oddzielnym artykule dotyczącym obowiązkowej hospitalizacji.
  • Leki przeciwdepresyjne mogą być mniej skuteczne w chorobie afektywnej dwubiegunowej, nawet jeśli depresja jest główną cechą. Powinny być używane ostrożnie, ponieważ mogą wywoływać manię lub hipomanię lub gwałtowny cykl. Jeśli wymagane są leki przeciwdepresyjne, należy je przepisać lekom przeciw maniakalnym.
  • Łagodna depresja może nie wymagać żadnej konkretnej terapii, a pacjenci powinni być początkowo poddawani przeglądowi od 1 do 2 tygodni.
  • Jeśli depresja rozwija się szybko u pacjenta z wcześniejszym epizodem maniakalnym, który nie jest leczony, należy rozpocząć stosowanie leku przeciw maniakalnemu (jak powyżej).
  • Pacjentom z depresją umiarkowaną do ciężkiej należy podawać fluoksetynę w skojarzeniu z olanzapiną lub kwetiapiną w monoterapii.
  • Jeśli nie ma odpowiedzi, można wypróbować samą lamotryginę.
  • Jeśli pacjenci już przyjmują lit, należy sprawdzić poziom i zwiększyć dawkę, jeśli to konieczne. Jeśli to się nie powiedzie, można dodać fluoksetynę w połączeniu z olanzapiną lub kwetiapiną. Fluoksetynę można pominąć, jeśli pacjent woli.
  • W przypadku pacjentów już przyjmujących walproinian, podobne podejście należy zastosować wobec ludzi, którzy są na licie.
  • Pacjenci mogą również wymagać terapii psychologicznej.
  • Dokonaj przeglądu leczenia psychologicznego i farmakologicznego w ciągu czterech tygodni od ostrego epizodu. Opcje obejmują leczenie długoterminowe (w tym przypadku przegląd w ciągu 3-6 miesięcy) lub przerwanie leczenia. Jeśli leczenie zostanie przerwane, pacjent powinien zostać poinformowany o zgłoszeniu wczesnych objawów nawrotu.
  • Długoterminowe opcje farmaceutyczne mogą obejmować lit z walproinianem lub bez, lub jeśli pacjent nie chce regularnego monitorowania, różnych kombinacji lub wyłącznego stosowania walproinianu, kwetiapiny i olanzapiny.

Leczenie ostrego epizodu mieszanego

  • Podczas ostrego epizodu mieszanego należy unikać leków przeciwdepresyjnych, a ich celem powinno być ustabilizowanie pacjentów przyjmujących leki przeciw maniakalne (jak wyżej).

Długotrwałe leczenie w opiece wtórnej w celu zapobiegania nawrotom lub nawrotom

Po każdym ostrym epizodzie manii lub depresji dwubiegunowej należy przeprowadzić dyskusję z pacjentem i / lub opiekunem na temat charakteru i przebiegu zaburzenia, opcji leczenia, ryzyka nawrotu po zaprzestaniu leczenia oraz ryzyka i korzyści farmakologicznych i psychologicznych terapia. Ryzyko może być szczególnie istotne u kobiet w wieku rozrodczym. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę to:

  • Nasilenie i częstotliwość epizodów.
  • Poprzednia odpowiedź na terapię.
  • Objawy między epizodami.
  • Wyzwalacze nawrotów, znaki ostrzegawcze nawrotu i strategie radzenia sobie.
  • Potencjalny czas trwania leczenia i ustalenia dotyczące przeglądu.

Przedstaw jasne informacje na temat choroby afektywnej dwubiegunowej, w tym informacje dla społeczeństwa z Narodowego Instytutu Doskonałości Zdrowia i Opieki (NICE). Upewnij się, że jest wystarczająco dużo czasu na omówienie opcji i obaw .:[1]

Dostępne opcje to:

  • Farmakologiczny:
    • Lit należy traktować jako pierwszy, z dodatkiem walproinianu, jeśli jest nieskuteczny.
    • Walproinian lub olanzapinę należy rozważyć u pacjentów nietolerujących litu lub tych, którzy nie są przygotowani do regularnego monitorowania.
    • Jeśli objawy nadal się utrzymują, należy skierować pacjenta do specjalisty ds. Zdrowia psychicznego. Leki, które mogą być stosowane w tej sytuacji to lamotrygina (zwłaszcza w chorobie dwubiegunowej II) lub karbamazepina.
    • Lit będzie wymagał monitorowania poziomów i monitorowania czynności nerek oraz czynności tarczycy. Pacjentów należy poinformować o odpowiednim nawodnieniu i zagrożeniach wynikających z nagłego przerwania leczenia.
    • Długoterminowa terapia trwa zwykle dwa lata, ale może być potrzebna nawet przez pięć lat.
    • W przypadku przerwania leczenia należy poinformować pacjentów o wczesnych objawach nawrotu. Lek należy stopniowo usuwać (chyba że wystąpi ostra toksyczność). Nastrój należy monitorować przez dwa lata po zakończeniu leczenia.
  • Właściwa może być terapia poznawczo-behawioralna, terapia interpersonalna lub terapia par behawioralnych.
  • NICE zapewnia link do podręcznika opartego na dowodach do interwencji psychologicznej opracowanej specjalnie dla choroby afektywnej dwubiegunowej.
  • Edukacja psychospołeczna jest korzystna. Dostępne są różne metody, w tym nauczanie strategii radzenia sobie i zarządzania trudnościami komunikacyjnymi.[6]Interwencje psychospołeczne są szczególnie ważne dla pacjentów pediatrycznych i młodzieżowych, aby zapewnić rodzinom zrozumienie objawów, przebiegu i leczenia.[13]

Leczenie szybkiej jazdy na rowerze[14]

  • Częstość występowania gwałtownych zmian cyklicznych wśród wszystkich pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową waha się w przedziale 5-33,3%, podczas gdy rozpowszechnienie w ciągu całego życia waha się między 25,8-43%.
  • Jest to związane z dłuższym przebiegiem choroby, wcześniejszym początkiem wieku, większym nadużywaniem narkotyków i alkoholu oraz zwiększoną samobójstwem.
  • Pacjenci z szybkim cyklem powinni mieć testowaną czynność tarczycy. Jeśli przyjmują leki przeciwdepresyjne, należy je przerwać. Należy zoptymalizować terapię przeciw maniakalną i sprawdzić zgodność. Terapia pierwszego rzutu to połączenie litu i walproinianu, a jeśli to się nie powiedzie, można użyć samego litu.[1]Odstawienie lub toksyczność litu może również spowodować szybki cykl, a poziomy należy sprawdzić.

Inne zabiegi[1]

  • Topiramat i gabapentyna nie są zalecane przez NICE.
  • Terapia elektrowstrząsami (ECT): Wytyczne NICE wspominają, że EW może zapewnić szybką poprawę objawów w ciężkich przypadkach manii, jeśli wszystkie inne opcje zakończyły się niepowodzeniem. Jednak efekt jest krótkotrwały.
  • Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna: nie jest to zalecane przez NICE.

Monitorowanie pacjentów[1]

Po rozpoczęciu leczenia pacjenci powinni być poddawani przeglądowi co najmniej raz w tygodniu, a następnie raz w roku, gdy są stabilni. Szczególną uwagę należy zwrócić na poziom lipidów, stężenie glukozy w osoczu, masę ciała, używanie tytoniu, alkoholu i innych nielegalnych narkotyków oraz monitorowanie ciśnienia krwi. Powinno się regularnie pytać o skutki uboczne i myśli samobójcze.

Mania w specjalnych grupach[1]

Dzieci i młodzież

Rozpoznanie manii u młodych pacjentów jest podobne do rozpoznania u dorosłych, ale manii musi być obecny. Inną cechą, która sprawia, że ​​diagnoza jest euforia, jest większość dni. Drażliwość może pomóc w diagnozie, ale nie jest konieczna. Leczenie u dzieci i młodzieży jest zasadniczo takie samo jak u dorosłych, ale powinno być rozpoczynane u specjalistów ds. Zdrowia psychicznego. Arypiprazol był zalecany w epizodach maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u młodzieży z chorobą afektywną dwubiegunową typu I przez okres do 12 tygodni u młodzieży w wieku 13 lat i starszej.[15]

Ciąża

Leki stosowane w manii u kobiet rodzących dzieci mogą mieć wpływ na płód, jeśli zajdą w ciążę. Dlatego należy omówić dokładne porady dotyczące antykoncepcji i ryzyka zajścia w ciążę.[2]Leki, takie jak karbamazepina, walproinian i lamotrygina, należy przerwać, jeśli pacjentka zajdzie w ciążę.[16]

Żadne specyficzne leki przeciw maniakalne nie są licencjonowane w ciąży. Jeśli u kobiet w ciąży wystąpi mania, można zastosować niskie dawki leków przeciwpsychotycznych.

Starsi

Choroba afektywna dwubiegunowa może występować u pacjentów w podeszłym wieku. Zaburzenia, takie jak wypadki mózgowo-naczyniowe i zaburzenia tarczycy, należy wykluczyć. Starsi pacjenci powinni być traktowani jak powyżej. Starsi pacjenci są bardziej narażeni na nagłą depresję po wyzdrowieniu po epizodzie maniakalnym i wymagają bliskiej obserwacji. Pacjenci w podeszłym wieku są również bardziej narażeni na skutki uboczne i interakcje z lekami.

Rokowanie[1]

  • Choroba afektywna dwubiegunowa jest przewlekłą chorobą trwającą całe życie.
  • Średnio dziesięć odcinków przeżywa całe życie.
  • Ryzyko nawrotu jest wysokie. W ciągu dwunastu miesięcy po epizodzie nastroju odsetek nawrotów wynosi 50% po roku, 75% po czterech latach i 10% po nim.
  • Wzorzec remisji i nawrotów jest bardzo zmienny. Okres bezobjawowy skraca się wraz z upływem czasu, a epizody depresyjne stają się częstsze i trwalsze.
  • U pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową występuje wysokie ryzyko samobójstwa w ciągu całego życia. 25-56% przedstawia przynajmniej jedną próbę samobójczą w ciągu swojego życia, a 15-19% umiera z powodu próby.[17]Wykazano, że lit zmniejsza ryzyko samobójstwa i liczbę prób samobójczych w chorobie afektywnej dwubiegunowej.[18]

Czy ta informacja była przydatna? tak Nie

Dziękujemy, wysłaliśmy e-mail z ankietą, aby potwierdzić Twoje preferencje.

Dalsze czytanie i referencje

  • Cudney LE, Frey BN, Streiner DL i in; Rytmy biologiczne są niezależnie związane z jakością życia w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Int J Bipolar Disord. 2016 Dec4 (1): 9. doi: 10.1186 / s40345-016-0050-8. Epub 2016 16 marca.

  • Valproate - przewodnik dla pacjentów; Broszura dla dziewczynki lub kobiety przyjmującej jakiekolwiek leki zawierające walproinian, z kluczowymi informacjami na temat ryzyka walproinianu w ciąży (styczeń 2016 r.)

  • Bilder RM, Knudsen KS; Kreatywne poznanie i biologia systemów na granicy chaosu. Front Psychol. 2014 września 305: 1104. doi: 10.3389 / fpsyg.2014.01104. eCollection 2014.

  • Mansell W, Tai S, Clark A, et al; Nowatorska terapia poznawczo-behawioralna dla zaburzeń dwubiegunowych (Think Effectively About Mood Swings lub TEAMS): protokół badania dla randomizowanego kontrolowanego badania. Próby. 2014 październik 2415 (1): 405.

  • Smith DJ, Thapar A, Simpson S; Zaburzenia spektrum dwubiegunowego w podstawowej opiece zdrowotnej: optymalizacja diagnozy i leczenia. Br J Gen Pract. 2010 May60 (574): 322-4.

  1. Choroba afektywna dwubiegunowa - ocena i leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej u dorosłych dzieci i młodzieży w podstawowej i średniej opiece; NICE Clinical Guideline (wrzesień 2014, aktualizacja 2016)

  2. Oparte na dowodach wytyczne dotyczące leczenia choroby afektywnej dwubiegunowej: poprawiona druga edycja; Brytyjskie Stowarzyszenie Psychofarmakologii (marzec 2009)

  3. Merikangas KR, Jin R, He JP, et al; Częstość występowania i korelacje zaburzenia dwubiegunowego w światowej inicjatywie badania zdrowia psychicznego. Arch Gen Psychiatry. 2011 Mar68 (3): 241-51. doi: 10.1001 / archgenpsychiatry.2011.12.

  4. Smith DJ, Griffiths E, Kelly M, et al; Nierozpoznana choroba afektywna dwubiegunowa u pacjentów z podstawowej opieki zdrowotnej z depresją. Br J Psychiatry. 2011 Jul199: 49-56. Epub 3 lutego 2011 r.

  5. Postępowanie w chorobie afektywnej dwubiegunowej u dorosłych, dzieci i młodzieży w opiece podstawowej i średniej; Publikacja Royal College of Psychiatrists, 2006

  6. Miklowitz DJ, Goodwin GM, Bauer MS, et al; Powszechne i specyficzne elementy leczenia psychospołecznego w chorobie afektywnej dwubiegunowej: badanie klinicystów uczestniczących w randomizowanych badaniach klinicznych. J Psychiatr Pract. 2008 Mar14 (2): 77-85.

  7. Boulanger H, Tebeka S, Girod C, i in; Zachowania objadania się w zaburzeniach dwubiegunowych. J Affect Disord. 2017 Aug 30225: 482-488. doi: 10.1016 / j.jad.2017.08.068.

  8. Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i behawioralnych ICD-10; Światowa Organizacja Zdrowia

  9. Lee S, Tsang A, Kessler RC, et al; Choroba afektywna dwubiegunowa o szybkim przebiegu: międzynarodowe badanie społeczności. Br J Psychiatry. 2010 Mar196 (3): 217-25.

  10. Zimmerman M, Galione JN; Badania przesiewowe w kierunku choroby afektywnej dwubiegunowej za pomocą kwestionariusza zaburzeń nastroju: przegląd. Harv Rev Psychiatry. 2011 wrzesień-październik 19 (5): 219-28.

  11. Doy R, Burroughs D, Scott J; Zgoda na zdrowie psychiczne, prawo i zarządzanie depresją w sytuacjach awaryjnych. Emerg Med J. 2005 Apr22 (4): 279-85.

  12. Przemoc i agresja: krótkoterminowe zarządzanie w zdrowiu psychicznym, zdrowiu i otoczeniu społeczności; Wytyczne NICE (maj 2015)

  13. Fristad MA, MacPherson HA; Oparte na dowodach psychospołeczne leczenie zaburzeń dwubiegunowych u dzieci i młodzieży. J Clin Child Adolesc Psychol. 201443 (3): 339-55. doi: 10.1080 / 15374416.2013.822309. Epub 8 sierpnia 2013 r.

  14. Carvalho AF, Dimellis D, Gonda X, et al; Szybka jazda na rowerze w chorobie afektywnej dwubiegunowej: przegląd systematyczny. J Clin Psychiatry. 2014 Jun75 (6): e578-86. doi: 10.4088 / JCP.13r08905.

  15. Arypiprazol do leczenia umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych u młodzieży z zaburzeniem dwubiegunowym typu I.; Wytyczne dotyczące oceny technologii NICE, lipiec 2013 r

  16. Zdrowie psychiczne przedporodowe i poporodowe: zarządzanie kliniczne i doradztwo w zakresie usług; Wytyczne kliniczne NICE (grudzień 2014 r.)

  17. Abreu LN, Lafer B, Baca-Garcia E, et al; Myśli samobójcze i próby samobójcze w chorobie afektywnej dwubiegunowej typu I: aktualizacja dla lekarza. Rev Bras Psiquiatr. 31.09.2009 (3): 271-80. Epub 7 sierpnia 2009 r.

  18. Tondo L, Baldessarini RJ; Długotrwałe leczenie litem w zapobieganiu zachowaniom samobójczym u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową. Epidemiol Psichiatr Soc. 2009 Jul-Sep18 (3): 179-83.

Nebiwolol - beta-bloker Nebilet

E. Coli VTEC O157