Skóra Filarioza
Dermatologia

Skóra Filarioza

Ten artykuł jest przeznaczony dla Medyczni profesjonaliści

Profesjonalne artykuły referencyjne są przeznaczone dla pracowników służby zdrowia. Są one pisane przez brytyjskich lekarzy i oparte na dowodach naukowych, brytyjskich i europejskich wytycznych. Możesz znaleźć Glisty artykuł bardziej przydatny lub jeden z naszych innych artykuły zdrowotne.

Skóra Filarioza

  • Loiasis
  • Onchocerkoza
  • Mansonelloza (Mansonella streptocerca)

Filarioza jest chorobą pasożytniczą powodowaną przez nicienie nicieni nitkowatych (glisty) z rodziny Filarioidea (znanej również jako „filariae”).[1] Spośród setek opisanych pasożytów filarycznych tylko osiem gatunków wywołuje naturalne zakażenia u ludzi (patrz osobne artykuły Filarie limfatyczne i Filarioza jamy ciała).[1]Filarioza skórna może być spowodowana przez Loa loa (afrykański robak) Onchocerca volvulus i Mansonella streptocerca. Robaki te zajmują podskórną warstwę skóry w warstwie tłuszczowej.

Loiasis

  • Loiasis to choroba skóry i oczu wywołana przez robaka nicienia, Loa loa. Ludzie są jedynym znanym naturalnym zbiornikiem.
  • Muchy z dwóch gatunków z rodzaju Chrysops są wektorem dla loiasis.
  • Samice robaków mierzą 40-70 mm długości, a samce mają długość 30-34 mm.

Koło życia[2]

  • Podczas posiłku z krwią zarażona mucha wprowadza larwy filaryczne trzeciego stadium na skórę ludzkiego żywiciela, gdzie penetrują ranę zgryzu. Larwy rozwijają się w dorosłych, które często żyją w tkance podskórnej.
  • Dorośli produkują mikrofilarie. W ciągu dnia mikrofilarie występują w krwi obwodowej, ale w fazie bez krążenia znajdują się w płucach.
  • Mucha pochłania mikrofilarie podczas posiłku z krwią. Po spożyciu mikrofilarie migrują do mięśni klatki piersiowej stawonogów, gdzie rozwijają się w larwy zakaźne trzeciego stadium.
  • Larwy zakaźne trzeciego stadium migrują do trąby muchy, a zatem mogą zarazić innego człowieka, gdy mucha pobiera posiłek krwi.

Epidemiologia

  • Szacuje się, że 2-13 milionów ludzi jest zarażonych wirusem Loa loa larwy.
  • Geograficzne rozmieszczenie ludzkich loioz jest ograniczone do lasów deszczowych i bagiennych obszarów Afryki Zachodniej i Środkowej, zwłaszcza Kamerunu i rzeki Ogowe.

Prezentacja

  • Cechy kliniczne mogą pojawić się do kilku lat po zakażeniu.
  • Pojawiają się czerwone swędzące obrzęki (obrzęki Kalabaru), często na przedramionach lub nadgarstkach, czasami po ciężkim wysiłku. Mogą pojawić się na twarzy, piersiach lub nogach.
  • Obrzęki mogą utrzymywać się przez 1-3 dni i mogą być związane z otaczającą pokrzywką i świądem.
  • Może również wystąpić gorączka i drażliwość.
  • Migrujący robak można zobaczyć pod skórą.
  • Migracja robaka dorosłego do oczu (podspojówkowa) występuje często.
  • Martwe robaki mogą powodować przewlekłe ropnie, co może prowadzić do powstawania reakcji ziarniniakowych i zwłóknienia.

Dochodzenia

  • Eozynofilia jest często widoczna.
  • Identyfikacja mikrofilarii przez badanie mikroskopowe jest najbardziej praktyczną metodą diagnozy. Próbki krwi w ciągu dnia wykazują mikrofilarie.
  • Wykrywanie antygenu za pomocą testu immunologicznego jest również przydatne, ponieważ mikrofilaremia może być niska i zmienna.
  • Metody reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) i testu immunoenzymatycznego (ELISA) są wrażliwe.[3]
  • Wykrywanie przeciwciał ma ograniczoną wartość, ponieważ istnieje znaczna reaktywność krzyżowa między filarią a innymi robakami, a dodatni test serologiczny nie rozróżnia przeszłej i obecnej infekcji.
  • Identyfikacja dorosłych robaków jest możliwa z próbek tkanek pobranych podczas biopsji podskórnych lub usunięcia robaka z oka.

Leczenie

  • Loiasis jest traktowany dietylokarbamazyną, która zabija mikrofilarie i wiele dorosłych robaków.
  • W ciężkich zakażeniach może wystąpić reakcja gorączkowa i istnieje niewielkie ryzyko encefalopatii. Leczenie należy przerwać przy pierwszym wskazaniu zajęcia mózgu.
  • Pacjenci mogą również mieć onchocerkozę, a dokładne monitorowanie ciężkiego zapalenia oczu i skóry jest niezbędne.

Zapobieganie

Uniknąć Chrysops ugryzienia muchowe.

Onchocerkoza

  • Onchocerkoza jest spowodowana inwazją O. volvulus.
  • Wektor jest wtedy czarną muchą (rodzaj Simulium).
  • Dorosłe samice robaków mierzą 33-50 cm długości, a samce mają długość 19-42 mm.
  • Kiedy robaki giną, Wolbachia pipientis (bakteria, która żyje symbiotycznie w robakach i wydaje się być niezbędna do płodności i przetrwania robaków) zostaje uwolniona, wywołując reakcję gospodarza, która powoduje intensywny świąd i może zniszczyć pobliskie tkanki.[4]

Koło życia[5]

  • Podczas posiłku z krwią zarażona mączlik wprowadza larwy filaryczne trzeciego stadium na skórę ludzkiego żywiciela, gdzie przenikają do rany ugryzienia.
  • Larwy rozwijają się w dorosłych w wyczuwalnych podskórnych guzkach, zwykle występujących w kościstych wypukłościach klatki piersiowej, miednicy lub kolanach (także na głowie dzieci). Dorośli mogą żyć w guzkach przez około 15 lat. Niektóre guzki mogą zawierać wiele robaków męskich i żeńskich.
  • W guzkach podskórnych żeńskie robaki wytwarzają mikrofilarie, których żywotność może osiągnąć dwa lata. Mikrofilarie znajdują się zwykle w skórze i limfatyce tkanek łącznych.
  • Mączlik zjada mikrofilarie podczas posiłku z krwią. Po spożyciu mikrofilarie migrują do mięśni klatki piersiowej, gdzie rozwijają się w larwy zakaźne trzeciego stadium. Larwy infekcyjne trzeciego stadium migrują do trąbki mączlika i mogą zarazić innego człowieka, gdy mucha pobiera posiłek krwi.

Epidemiologia

  • O. volvulus powoduje głównie infekcje w Afryce Zachodniej, Środkowej i Wschodniej, ale także w Ameryce Południowej i na Bliskim Wschodzie.
  • Onchocerkoza to druga na świecie przyczyna zakaźnych zaburzeń wzroku.

Prezentacja

  • W łagodnej postaci zlokalizowana jest plamisto-grudkowa wysypka ze świądem. Mogą one ustępować samoistnie lub przechodzić w przewlekłą i uogólnioną postać z ciężkim świądem.
  • Może leczyć hiperpigmentacją. Lichenified, hiperkeratotyczne zmiany mogą być bardzo niepokojące, ponieważ są szeroko rozpowszechnione i intensywnie swędzą.
  • Miejscowa postać w Arabii powoduje przewlekłe zapalenie skóry grudkowej, często tylko w jednej kończynie.
  • W długotrwałej infekcji zniszczenie elastycznych włókien skóry powoduje, że staje się ona cienka i pomarszczona. Skóra zaczyna opadać, a depigmentacja obszarów przedsionkowych jest typowa dla osób starszych mieszkających na obszarach endemicznych (zwanych „skórą lamparta”).
  • Pacjenci o jasnej karnacji zakażeni wizytą w danym kraju mogą pojawić się rok później z intensywnie swędzącymi, czerwonymi plamkami żółtymi lub plamistymi, które mogą być zlokalizowane w jednym obszarze ciała lub być bardziej uogólnione.
  • Może również wystąpić gorączka, ból mięśni lub stawów, utrata masy ciała i zapalenie węzłów chłonnych.
  • Wysypka czasami trwa kilka miesięcy po zabiegu.
  • Zmiany oczne obejmują mikrofilarie wewnątrzgałkowe, punktowe zapalenie rogówki, stwardniające zapalenie rogówki, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nerwu wzrokowego, zanik nerwu wzrokowego, jaskrę i ciężkie upośledzenie wzroku (ślepota rzeczna).

Dochodzenie

  • Nożyce do skóry zanurza się w normalnym roztworze soli fizjologicznej, a mikrofilarie można zobaczyć pływając swobodnie w ciągu 24 godzin.
  • Badanie wyciętych guzków pokazuje dorosłe robaki.
  • Bardziej czułe techniki obejmują ELISA i PCR.

Leczenie

  • Iwermektyna: pojedyncza dawka usuwa mikrofilarie ze skóry przez kilka miesięcy. Powtarzanie dawki co 6-12 miesięcy zapobiega progresji.[6]
  • Leczenie często wiąże się ze zwiększonym świądem, obrzękiem twarzy lub kończyn, bólem głowy i bólami ciała, które zwykle występują po pierwszym zabiegu.

Zapobieganie

  • Kontrola mączlika przez rozpylanie.
  • Masowa dystrybucja iwermektyny.
  • Doksycyklina skutecznie eliminuje W. pipientis a jego eliminacja może odgrywać bardzo ważną rolę w leczeniu onchocerkozy i innych zakażeń nicieniami w przyszłości.[7]

Mansonelloza (Mansonella streptocerca)[8]

  • M. streptocerca znajdują się w Afryce.
  • Przekazane przez Culicoides muszki w klimacie tropikalnym mają bardzo ograniczone znaczenie kliniczne.
  • Z Mansonella tylko gatunki M. streptocerca powoduje rozpoznane objawy skórne.
  • Samice mają długość około 27 mm.

Koło życia

  • Podczas posiłku z krwią zarażona muszka wprowadza trzecią fazę larw filarycznych na skórę ludzkiego żywiciela, gdzie przenika do rany ugryzienia.
  • Larwy rozwijają się w dorosłych w skórze właściwej, blisko powierzchni skóry. Dorośli produkują mikrofilarie, które żyją w skórze, ale mogą również dotrzeć do krwi obwodowej.
  • Prysznic spożywa mikrofilarie podczas posiłku z krwią. Mikrofilarie migrują do mięśni klatki piersiowej, gdzie rozwijają się w larwy trzeciego stadium. Larwy trzeciego stadium migrują do trąby muszki i mogą zarazić innego człowieka, gdy muszka bierze kolejny posiłek krwi.

Prezentacja

  • Przewlekłe zmiany grudkowe często z przebarwieniami pozapalnymi.
  • Rzadziej powoduje lichenifikację.

Dochodzenia

  • Mikrofilarie widoczne we krwi lub skórze (charakterystyczny kształt „laski” do ogona).

Leczenie

  • Jeśli bezobjawowe, nie jest wymagane żadne leczenie.
  • W przeciwnym razie skuteczna jest dietylokarbamazyna lub iwermektyna.

Czy ta informacja była przydatna? tak Nie

Dziękujemy, wysłaliśmy e-mail z ankietą, aby potwierdzić Twoje preferencje.

Dalsze czytanie i referencje

  • Pasożyty A-Z; Centra kontroli i zapobiegania chorobom

  1. Wayanganka S i in; Filariasis, Medscape, maj 2013

  2. Cykl życia Loiasis; Centra kontroli i zapobiegania chorobom

  3. Walther M, Muller R; Diagnoza ludzkich filariów (z wyjątkiem onchocerkozy). Adv Parasitol. 200353: 149-93.

  4. Johnston KL, Taylor MJ; Wolbachia w pasożytach filarnych: cele dla zakażenia filarnego i choroby Curr Infect Dis Rep. 2007 Jan9 (1): 55-9.

  5. Cykl życia onchocerkozy; Centra kontroli i zapobiegania chorobom

  6. Gardon J, Boussinesq M, Kamgno J, i in; Wpływ standardowych i wysokich dawek iwermektyny na dorosłe robaki Onchocerca volvulus: randomizowane badanie kontrolowane. Lancet. 20 lipca 2002 r

  7. Bockarie MJ, Deb RM; Eliminacja filariozy limfatycznej: czy mamy leki, aby zakończyć pracę? Curr Opin Infect Dis. 23 grudnia 2010 (6): 617-20.

  8. Mansonelloza; Centra kontroli i zapobiegania chorobom

Nebiwolol - beta-bloker Nebilet

E. Coli VTEC O157